@Saikabeeblue
ประกาศจับตามหาแมวชื่อ 'โกสุมิจัง'
ไร้สาระ แมวตัวนิดเดียวกับเมืองทั้งเมือง ใครมันจะไปหาเจอฟะ
ไคริโยนใบประกาศทิ้งอย่างไม่ใยดี ถึงของรางวัลจะล่อตาล่อใจขนาดไหนแต่ให้วิ่งตามหาแมวทั่วเมืองแบบไม่รู้ทิศทางมันก็เกินไป-
เมี้ยว
แต่แล้วความคิดของเขาพลันถูกขัดเมื่อเจ้าขนปุยสีขาวตัวหนึ่งกลับกระโดดลงมาต่อหน้า เด็กหนุ่มจ้องมันตาแทบไม่กะพริบ จนกระทั่งแมวตัวนั้นวิ่งหายไปนั่นแหละถึงพึ่งรู้ตัวว่าไม่ใช่โกสุมิอะไรในประกาศหา
เออ หรือความจริงอาจจะหาไม่ยากวะ
ไคริครุ่นคิดกับตัวเอง ทว่าเขาก็ไม่ใช่พวกถนัดเกาะรอยอะไรแบบนี้ด้วยสิ
อ๊ะ...
---
"เฮ้ย แว่น!"
ไคริพุ่งตัวเข้ามาอยู่ต่อหน้าเด็กหนุ่มใส่แว่นผู้กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงโต๊ะเรียน
"บ้านมีคอมปะ?"
คำถามไร้ที่มาที่ไปทำเอาเคย์ขมวดคิ้ว
"มี แต่เก่าแล้ว ไม่ให้ยื—" ทว่ายังพูดไม่ทันจบประโยคดี ตัวปัญหาประจำชีวิตเขาพลันชูกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา เหมือนว่าจะเป็นใบประกาศตามหา?
"ไปช่วยกันหาแมวเปล่า? ได้คอมสองเครื่องพอดีเลยนะเว้ย"
เคย์อ่านรายละเอียดบนใบประกาศจนครบถ้วน ชั่งน้ำหนักความคุ้มค่าในหัว เพราะคอมพิวเตอร์ที่บ้านก็เก่ามากแล้ว เขาแม่น้องใช้เวียนกันครบทุกคน
จะว่าไป เมื่อเช้าเห็นรอยเท้าแมวแถวบ้านด้วยนี่นะ อาจจะไม่ยากเท่าที่คิดก็ได้...
เด็กหนุ่มดันแว่นขึ้น เหลือบตามองอีกคน
"ตกลง"
เป็นอันว่าแผนการตามหาโกสุมิจังของสองหนุ่มต่างขั้วก็เริ่มต้นด้วยประการฉะนี้เอง