แปลตอนพิเศษ "เม็ดบัว"
@ddaisie_s
墨香铜臭原著 玄幻广播剧番外·莲蓬 ตอนพิเศษ เม็ดบัว เป็นคลิบเสียงที่มีเนื้อหาอยู่ในตอนพิเศษของนิยาย ตอนที่ 124 และ 125 少年们的夏日时光 ช่วงเวลาหน้าร้อนของเหล่าหนุ่มสาว บทพูดคล้ายกับนิยายแต่มีหลายช่วงที่เสริมคำพูดเข้ามาอย่างเช่นตอนที่มีคนพูดถึงหลงตานเสี่ยวจู
ลิงก์ฟัง : https://www.missevan.com/sound/player?id=1059598
วิธีสมัคร + เติมเงิน + ตอนอื่น ๆ ที่แปล : http://minimore.com/b/ffhkT/26
【ขอความกรุณาไม่แคปเนื้อหาที่แปลออกไป】
ที่อวิ๋นเมิ่งเจียง เหลียนฮวาอู้ ช่วงหลังกลับมาจากร่ำเรียนที่อวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่
แต่ละคนพูดด้วยน้ำเสียงซังกะตายมากเพราะอากาศร้อนอบอ้าวเลยยานคางหมดแรง
เว่ยอู๋เซี่ยน "อา..ร้อน ร้อน… ร้อน.."
เว่ยอู๋เซี่ยน "ถ้าอากาศอวิ๋นเมิ่งเย็นสบายเหมือนที่อวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่คงดีไม่น้อย"
เจียงเฉิง "อืม"
เว่ยอู๋เซี่ยน "เอ๊ะ เจียงเฉิง เอาแขนเจ้าออกไป มันลวกข้าไม่รู้หรือว่านั่นร้อนยังกับถ่าน"
เจียงเฉิง "เจ้าก็เอาขาของเจ้าออกไปก่อนสิ"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ให้ข้ายกเองก็ออกจะกินแรงข้าไปหน่อย เจ้านั่นแหละยกแขนออก"
เจียงเฉิง "เว่ยอู๋เซี่ยน ข้าขอเตือนเจ้าว่าอย่าเยอะเกินไป
หุบปากแล้วไม่ต้องพูดมาก ยิ่งพูดก็ยิ่งร้อน"
เว่ยอู๋เซี่ยน "จิ๊ เจ้าอยากมีเรื่องหรือไง"
เจียงเฉิง "ก็เข้ามาสิ"
จิ้นเจียงเหวินเสวียเฉิง
งานประพันธ์เดิมโม่เซียงถงซิ่ว
อำนวยการสร้างมาวเอ่อร์เอฟเอ็ม
จัดทำเป่ยโต่วฉี่เอ๋อสตูดิโอ
ร่วมมือกับซุนเซิงสตูดิโอ
ละครวิทยุแฟนตาซี ปรมาจารย์ลัทธิมาร ซีซั่น 1 ตอนพิเศษ 'ฝักบัว'
หลังจากแนะนำนิยาย ชื่อนักเขียน สปอนเซอร์จบมาต่อที่เว่ยอู๋เซี่ยนร้อง "เอ๊" แล้วก็เริ่มมีเสียงทะเลาะกันกับเจียงเฉิง
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "อ๊า ร้อนขนาดนี้ พวกเจ้ายังทะเลาะกันได้อีก"
เจียงเฉิง "รีบๆ ไปให้พ้นเลย!"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "อ๊า ร้อนจริงๆ เลยวันนี้"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ไม่ ไม่ ไม่ เชิญเจ้าก่อนเลย!"
เจียงเฉิง "เจ้าแหละไป!"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ไม่เป็นไร เจ้าไปก่อนเลย!"
เจียงเฉิง "เว่ยอู๋เซี่ยน เจ้า!"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "หยุด! ถ้าพวกเจ้าจะทะเลาะกันก็ไปทะเลาะที่อื่น!"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่งอีกคน "พวกเจ้ารีบไสหัวไปเห๊อ"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ได้ยินหรือไม่ ทุกคนบอกให้เจ้าออกไป"
เจียงเฉิง "เห็น ๆ อยู่ว่าทุกคนต่างไล่เจ้า"
เว่ยอู๋เซี่ยน "เจ้าก็ปล่อยขาข้าสักที มันจะหักแล้วพี่ชาย!" [ความจริงเว่ยอิงนับเป็นพี่ของเจียงเฉิง แต่ประโยคนี้เว่ยอิงพูดว่า 大哥 แปลว่าพี่ใหญ่/พี่ชาย จากบริบทความหมายจะออกไปทางประชดประชัน]
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "อ่า...ร้อนจริงๆ … หยุดทะเลาะกันเถอะ"
เจียงเฉิง "ปล่อยแขนข้าก่อนสิ"
เว่ยอู๋เซี่ยน "เจ้าก็ต้องปล่อยขาข้าก่อน"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "ไปตีกันที่อื่น" [เสียงไล่ซวงเจี๋ยไปตีกันที่อื่นอย่างโหยหวน]
เจียงเยี่ยนหลี "ที่แท้พวกเจ้าก็มาแอบกันอยู่ที่นี่"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่งหลายคน "พี่หญิง/ศิษย์พี่หญิง"
เจียงเยี่ยนหลี "ทำไมวันนี้ถึงได้แอบอู้ไม่ไปฝึกดาบกันล่ะ"
เว่ยอู๋เซี่ยน "อากาศเช่นนี้ซ้ำลานฝึกยังร้อนระอุ ขืนฝึกต่อไปได้หนังลอกแน่ๆ ศิษย์พี่หญิงอย่าไปบอกใครล่ะ"
เจียงเยี่ยนหลี "อาเซี่ยน พวกเจ้าสองคนทะเลาะกันอีกแล้วใช่หรือไม่"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ใช่ที่ไหนกัน!"
เจียงเยี่ยนหลี "งั้นรอยเท้าบนอกอาเฉิงเป็นของใครกัน"
เว่ยอู๋เซี่ยน "แหะๆ ศิษย์พี่หญิง นั่นท่านถืออะไรมา"
เจียงเยี่ยนหลี "มากินเร็ว"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "แตงโม! / แตงโมล่ะ!"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง [ตรงนี้แย่งกันพูดหลายคนเลยค่ะ] "เย่! หวานอร่อยรสชาติดี
ขอข้าอีก ให้ข้าด้วย! ชิ้นนี้ของข้า! อย่าทะเลาะกัน เจ้าทำอะไรน่ะ!"
เว่ยอู๋เซี่ยน "อื้ม.. ดีจริง"
[เว่ยอู๋เซี่ยนหัวเราะ]
เจียงเฉิง "เจ้าหัวเราะอะไร"
[พูดไปเคี้ยวไปทั้งคู่]
เว่ยอู๋เซี่ยน "ไม่มีอะไร! ข้าก็แค่นึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมา"
เจียงเฉิง "ใคร"
เว่ยอู๋เซี่ยน "หลาน~จ้าน!"
เจียงเฉิง "อยู่ ๆ เจ้าจะนึกถึงเขาทำไมกันยังอยากลิ้มรสชาติการถูกลงโทษคัดตำราอีกหรือ"
เว่ยอู๋เซี่ยน "นึกถึงเขาออกจะสนุก เจ้าไม่รู้อะไร เขาน่ะน่าสนใจมาก"
เว่ยอู่เซี่ยน "ข้าเคยบอกกับเขา อาหารบ้านเจ้าไม่อร่อยเลย
ข้ายอมที่จะผัดเปลือกแตงโมกินยังดีซะกว่ากินอาหารบ้านเจ้า
ข้ายังบอกเขาอีกว่าถ้ามีเวลาว่างก็มาเที่ยวเล่นที่ท่าเรือบ้านเรา (เหลียนฮวาอู้) ได้"
เจียงเฉิง "เจ้าบ้าไปแล้ว ชวนเขามาที่นี่? หาเรื่องให้ตัวเองหรือยังไง"
เว่ยอู๋เซี่ยน "เจ้าจะกังวลอะไร ข้าแค่พูดไปเท่านั้นอย่างไรเขาก็ไม่มาหรอก
มีตอนไหนที่เจ้าเคยได้ยินว่าเขาออกไปเที่ยวเล่นคนเดียวบ้างหรือไม่ล่ะ"
เจียงเฉิง "อย่างไรก็ตาม ข้าไม่อยากให้เขามาอยู่ดี อย่าได้เชิญใครส่ง ๆ อีก"
เว่ยอู๋เซี่ยน "นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะเกลียดเขาเพียงนี้"
เจียงเฉิง "ข้าไม่ออกความเห็นเกี่ยวกับหลานวั่งจี
แต่หากเขามาจริง ๆ แล้วท่านแม่ของข้าเห็นลูกหลานของสกุลอื่นเข้า ถึงตอนนั้นเจ้าก็อย่าหวังว่าจะรอด"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ข้าไม่กลัว หากเขามาจริง ๆ [เสียงถุยเม็ดแตงโม] เจ้าก็บอกท่านลุงเจียงว่าให้เขานอนกับข้า รับรองไม่เกินหนึ่งเดือน ข้าต้องทำเขาเป็นบ้าได้แน่"
เจียงเฉิง "[หัวเราะเย้ยหยัน] เจ้ายังคิดจะนอนกับเขาตั้งหนึ่งเดือน ข้าว่าไม่เกินเจ็ดวันเจ้าก็โดนเขาแทงตายแล้ว"
เว่ยอู๋เซี่ยน "คิดว่ากลัวหรือไง~ ถ้าทะเลาะกันจริง เขาอาจจะไม่ใช่คู่มือของข้าก็ได้"
เจียงเฉิง "พรืด เจ้านี่ช่างหน้าหนายิ่งนัก"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "ศิษย์พี่ สู้กันเลย สู้กันเลย ฮ่า ๆ ๆ"
[เสียงหัวเราะเจียงเฉิงกับศิษย์ร่วมสำนักคนอื่น]
เว่ยอู๋เซี่ยน "เดี๋ยวเถอะพวกเจ้า"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง A "พูดเป็นเล่นไป ศิษย์พี่กับหลาน วั่งจีเพลงดาบต่างก็ดีมากทั้งคู่"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง B "ใช่แล้ว เพลงดาบของศิษย์พี่นับเป็นหนึ่งในยอดฝีมืออวิ๋นเมิ่งเรา!"
เจียงเยี่ยนหลี "พวกเจ้ากำลังพูดถึงผู้ใด เพื่อนที่กูซูหรือ"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ใช่แล้ว!"
เจียงเฉิง "เฮอะ “เพื่อน” ช่างกล้าพูด เจ้าไปถามหลานวั่งจีว่าเขาจะอยากรู้จักเพื่อนอย่างเจ้าหรือไม่"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ไสหัวไปเลย ถ้าเขาไม่อยาก ข้าก็จะตื้อจนกว่าเขาจะอกแตกตาย ดูซิว่าจะยังไม่อยากอยู่อีกไหม"
เว่ยอู๋เซี่ยน "[เว่ยอู๋เซี่ยนเสียงสอง] ศิษย์พี่หญิง ท่านรู้จักหลานวั่งจีหรือไม่"
เจียงเยี่ยนหลี "อือ รู้จักสิ ใช่คุณชายรองหลานน้อยที่ทุกคนต่างพูดว่า
ทั้งหล่อเหลาและมากความสามารถใช่หรือไม่ หล่อเพียงนั้นเลยหรือ"
เว่ยอู๋เซี่ยน "อืม หล่อมาก ๆ เลยล่ะ"
เจียงเยี่ยนหลี "ฮืม ถ้าเทียบกับเจ้าล่ะ"
เว่ยอู๋เซี่ยน "อืม.. [คิดหนัก] ก็ เขาก็หล่อมากกว่าข้านิดนึง อื่ม.. แค่กะติ๊ดเดียว"
เจียงเยี่ยนหลี "เช่นนั้นคงจะหล่อมากจริง ๆ การมีเพื่อนใหม่เป็นเรื่องที่ดี
ภายภาคหน้าถ้าเจ้าว่างก็ชักชวนมาเที่ยวหรือไปเล่นที่นั่นได้"
เจียงเฉิง "อะไรนะ"
เว่ยอู๋เซี่ยน "อา ลืมไปเถอะ บ้านของเขาอาหารไม่อร่อยแถมกฎก็เยอะ ข้าไม่ขอไปอีกแล้ว"
เจียงเยี่ยนหลี "อืมม งั้นเจ้าก็พาเขามาเล่นที่นี่สิ ถือเป็นโอกาสดีทำไมไม่พาเพื่อนที่กูซูมาเที่ยวที่เหลียนฮวาอู้สักพักล่ะ"
เจียงเฉิง "อาเจี่ย (เป็นคำเรียกพี่สาวแต่เจียงเฉิงเป็นน้องแท้ ๆ ระดับการใช้คำเลยแตกต่างกันกับเว่ยอิง)
เขาแค่พูดไร้สาระ ที่กูซูเขาอาจจะถูกเกลียดชังไปแล้วก็ได้ หลานวั่งจีจะกลับมากับเขาได้อย่างไรกัน"
เว่ยอู๋เซี่ยน "อะไรของเจ้า! เขาต้องยอมมาแน่!"
เจียงเฉิง "ตื่นเถอะ หลานวั่งจีเคยออกปากไล่เจ้า ได้ยินหรือไม่ ยังจำได้หรือเปล่า"
เว่ยอู๋เซี่ยน "เจ้าจะไปรู้อะไร! แม้เขาจะแสดงออกว่าขับไล่ไสส่งข้า
แต่ข้าว่านะภายในใจของเขาต้องอยากมาเที่ยวเล่นกับข้าที่อวิ๋นเมิ่งเป็นแน่"
เจียงเฉิง "[เสียงถอนหายใจว่าไอหยาแบบเหยียด ๆ ที่อิพี่เว่ยหน้าหนา] ทุกวันนี้ข้ายังสงสัยมาตลอด เจ้าไปเอาความมั่นใจขนาดนั้นมาจากไหนกัน"
เว่ยอู๋เซี่ยน "เลิกสงสัยเถอะ สงสัยอยู่ข้อเดียวมานานหลายปีก็ยังไม่ได้คำตอบ ข้าเป็นเจ้า ข้าคงยอมแพ้ไปนานแล้ว"
เจียงเฉิง "เอ๊ะ เจ้านี่มันช่าง.."
อวี๋ฟูเหริน "ข้าสงสัยอยู่ว่าพวกเจ้าไปแอบอยู่ที่ไหนกัน ตอนนี้ข้ารู้แล้ว!"
[ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่งแตกกันไปคนละทิศตะโกนแข่งกันไปมา "ทำไมซือเหนียงถึงมาอยู่ที่นี่ เร็วเข้า! รีบสวมชุดเร็ว!"]
อวี๋ฟูเหริน "เจียงเฉิง! ใส่เสื้อผ้าของเจ้าเดี๋ยวนี้! คนอื่นมาเห็นเข้าข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!"
[ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "เอามาให้ข้า! เอามาให้ข้า!" **หมายถึงเสื้อผ้า**]
เจียงเฉิง "ขอรับ ท่านแม่"
อวี๋ฟูเหริน "พวกเจ้าล่ะ ศิษย์พี่หญิงก็อยู่ที่นี่ เห็นหรือไม่"
อวี๋ฟูเหริน "เด็กพวกนี้นี่.. มาถอดเสื้อต่อหน้าเด็กสาว ใครสอนพวกเจ้ามาแบบนี้กัน เว่ยอิง! ข้าว่าเจ้าคงอยากตายเสียแล้ว!"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ขออภัย! ข..ข้าไม่ทราบว่าศิษย์พี่หญิงจะมา ข..ขะ..ข้าจะไปหาเสื้อผ้ามาใส่เดี๋ยวนี้!"
[เสียงจื่อเตี้ยน]
อวี๋ฟูเหริน "ยังคิดจะหนีอีกหรือ กลับมาคุกเข้าต่อหน้าข้า!"
เว่ยอู๋เซี่ยน "อะอั่ก"
เจียงเยี่ยนหลี "คือ.. ท่านแม่ ท่านกินแตงโมหรือไม่"
อวี๋ฟูเหริน "กิน กิน กิน เจ้าก็เอาแต่สนเรื่องกิน"
[เสียงศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่งลูกลิงทั้งหลายพากันเผ่นป่าราบ ไป ไป รีบไป!]
เจียงเยี่ยนหลี "ท่านแม่ อาเซี่ยนและคนอื่น ๆ มาหลบร้อนกันที่นี่
เป็นข้าที่มาเอง อย่าไปว่าพวกเขาเลย อืม.. ท่าน ท่านจะกินแตงโมสักหน่อยดีหรือไม่ ข้าไม่ทราบว่าใครให้มา
ทว่ารสชาติดีไม่น้อย หน้าร้อนกินแตงโม ช่วยดับร้อนดียิ่ง หวานฉ่ำน้ำเยอะ ข้าจะตัดแบ่งให้ท่านเอง"
อวี๋ฟูเหริน "ข้าไม่อยากกิน เจ้าดูสิ เด็กพวกนั้นหนีไปแล้ว ไม่รู้จะไปก่อเรื่องอะไรอีก"
เจียงเยี่ยนหลี "ท่านแม่~ โปรดใจเย็นก่อน [น่าจะยื่นแตงโมให้]"
[ตัดมาที่ศิษย์หน้ามึนที่พากันวิ่งหนีเอาตัวรอดมา]
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "ในที่สุดก็หนีออกมาได้ "
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "อา ขอบคุณที่ศิษย์พี่หญิงอยู่ที่นั่น ไม่อย่างนั้นพวกเราต้องถูกลงโทษอีกแน่ ๆ"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง A "ทางนั้นมีเรือหรือไม่"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง B "มีๆๆ"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง A "ไปเร็ว รีบขึ้นเรือกัน เร็วเข้า"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่งหลายคน "ไป ไป ไป!"
[เสียงผลักเรือออกจากท่า]
เว่ยอู๋เซี่ยน "ไอหยา เจียงเฉิง เจ้ามาช่วยข้าดันเรือหน่อย ตรงที่ถูกซือเหนียงตียังเจ็บอยู่เลย"
เจียงเฉิง "ส่งไม้พายมาให้ข้า"
เว่ยอู๋เซี่ยน "พูดกันตามเหตุผล ทุกคนล้วนไม่ได้สวมเสื้อผ้า ทำไมถึงได้ด่าก็ด่าแต่ข้า ตีก็ตีแต่ข้า"
เจียงเฉิง "แน่นอนว่าเป็นเพราะเจ้าที่ไม่สวมเสื้อผ้าดูจะคันลูกตาที่สุดแล้ว"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ฮึ๊"
[เสียงเรือโคลงเคลง]
เจียงเฉิง "พวกเจ้าพากันลงน้ำทำไม อะ"
[เหมือนว่าพวกศิษย์ร่วมสำนักคนอื่นกับพี่เว่ยจะพากันแกล้งผลักเรือจนเจียงเฉิงตกน้ำแล้วทุกคนก็พากันหัวเราะ]
เว่ยอู๋เซี่ยน "ยังคันลูกตาอยู่หรือไม่เจียงเฉิง ตอบมาสิ เฮ้ย"
[เสียงเจียงเฉิงผุดขึ้นมาจากน้ำ]
เจียงเฉิง "กล้าดีนี่เว่ยอู๋เซี่ยน! เรือคว่ำเพราะเจ้าแล้ว เจ้ายังอยากมีเรื่องอีกรอบหรือไง!"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ก็เข้ามา" (เสียงกวนตีนมาก)
เจียงเฉิง "ได้!"
เว่ยอู๋เซี่ยน "อ๊ะ เดี๋ยวก่อน ทำไมเจ้าถึงเอาอาวุธออกมา แน่จริงก็สู้มือเปล่า วางไม้พายลงซะ!"
เจียงเฉิง "เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือไง ข้าวางลงเจ้าก็หยิบไปแน่"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ข้าไม่ได้ไร้ยางอายเช่นนั้น!"
[เสียงน้ำสาดกระเซ็นเว่ยอู๋เซี่ยนกับเจียงเฉิงเปิดฉากสงครามย่อมๆ ]
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "ศิษย์พี่ ท่านไม่รู้สึกเสแสร้งบ้างหรือที่พูดประโยคนั้นออกมา!"
[หลังศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่งพูดจบทุกคนก็พากันหัวเราะอีกรอบ]
เว่ยอู๋เซี่ยน "ได้ พวกเจ้าเองก็หัวเราะเยาะข้า!"
[เหมือนพี่เว่ยจะพาลไปรังแก(?)ศิษย์ร่วมสำนักคนอื่นต่อ]
ผ่านไปสักพัก
เว่ยอู๋เซี่ยน "เฮ้อ พอ..พอ พักรบก่อน"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง A "ทะเลาะกันต่อสิ ทะเลาะกันต่อ ทำไมหยุดเสียล่ะ"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง B "ใช่แล้ว อย่าพึ่งหยุดสิ"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง C "พอจะแพ้แล้วถึงคิดขอความเมตตาอย่างนั้นหรือ"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่งคนอื่นๆ "ใช่ๆๆ จะรู้ได้อย่างไรว่าใครกันแน่ที่แพ้ สู้ต่อน่า"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ใครพูดว่าข้าขอความเมตตากัน เดี๋ยวค่อยตีกันใหม่ ข้าแค่หิวเลยสู้ต่อไม่ไหวเท่านั้น ขอหาอะไรกินเสียก่อน"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "งั้นเรากลับเลยหรือไม่ จะได้กินแตงโมรองท้องสักหน่อยก่อนข้าวเย็น"
เจียงเฉิง "ฮึ กลับไปตอนนี้สิ นอกจากแส้ก็คงไม่เหลืออะไรให้พวกเจ้ากินแล้ว"
เว่ยอู๋เซี่ยน "งั้นก็ไม่ต้องกลับ~ พวกเราไปเด็ดฝักบัวกัน!"
เจียงเฉิง "ต้องเรียกว่า “ขโมย” ต่างหาก"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ทุกครั้งก็ไม่เห็นจะต้องจ่ายค่าเสียหายเลยนี่ อย่างไร? จะไปไม่ไป!"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่งหลายคนพร้อมใจ "ไป! ไปกันเถอะ ไปๆๆ"
[เสียงพายเรือ]
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "ทางนี้ ทางนี้"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่งหลายเสียง "มาๆๆ ทางนี้ก็มี ตรงนั้นด้วย มาช่วยเก็บฝั่งนี้หน่อย ตรงนั้นก็เยอะ"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่งอีกคน "ข้ากำลังไปๆ ตรงนี้ก็น่ากิน"
เว่ยอู๋เซี่ยน "อะ ศิษย์น้องเจ้ามาพายเรือ เดี๋ยวพวกเราจะเก็บเอง"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "จัดไป!"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่งหลายเสียงพูดทับกัน "ฝักนั้นๆ ฝักนี้ดูดี ทางนี้ก็มีอีก มีแต่ฝักน่ากินทั้งนั้นเลย เก็บมาให้หมดเถอะ!"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง A "ฝักนี้ก็น่ากิน เก็บให้หมด ส่งมาให้ข้า"
เว่ยอู๋เซี่ยน "จำได้ว่าจะตัดฝักบัวต้องเหลือก้านไว้ด้วย ฝักบัวที่ยังมีก้านจะอร่อยกว่าที่ไม่มีก้าน
ถ้ายังไม่กินก็หาแจกันสักใบใส่เอาไว้ ทีนี้ก็ดูสดใหม่ไปได้อีกหลายวัน"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่งหลายคน "ได้ / จัดไป / เยี่ยม มานี่ ทางนี้ เร็วเข้าๆ มาช่วยทางนี้ ฝักนี้ใหญ่ดีจัง"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง A "ฝักนี้สวยจัง!"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง B "จริงๆ"
[เสียงเหมือนพี่เว่ยดึงฝักบัวขึ้นมา]
เว่ยอู๋เซี่ยน "ข้าชวนเจ้ามากินฝักบัว ..เจ้าจะชวนข้าไปกินอะไรกันนะ"
เจียงเฉิง "เจ้าชวนใคร"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ฮะ ๆ ไม่ใช่เจ้าแน่นอน"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่งหลายคนพูดทับกัน "ทางนี้เยอะจริงๆ!
ทางนี้ ทางนี้ ดูนี่ ทางนี้ก็มี ตรงโน้นก็มีอีก ตรงนี้ก็มีเหมือนกัน มาๆๆ มาช่วยกัน"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ชู่ว! วันนี้ตาเฒ่าผู้นั้นเฝ้าสระ"
เจียงเฉิง "หา!? อะไรนะ! งั้นก็รีบหนีเร็วเข้า เร็วๆๆๆ"
ชายชรา "อย่าหนี!"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่งหลาย "เร็วเข้า เร็ว! จะถูกจับแล้ว เร็วๆๆๆ"
ชายชรา "อย่าหนี! เจ้าพวกเด็กเหลือขอ! ริมาขโมยฝักบัวอีกแล้ว"
เว่ยอู๋เซี่ยน "เอ๊ะ แปลก"
เจียงเฉิง "เรือของเขาทำไมถึงได้แล่นเร็วเช่นนั้น"
เว่ยอู๋เซี่ยน "มีบางอย่างแปลกไป ไป พายกลับไปดูก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น เร็วเข้า"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "ได้ พายกลับ พายกลับ"
[เสียงหมุนเรือกลับ]
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง A "เฮ้ยๆ พวกเจ้าดู มีพรายน้ำอยู่ใต้เรือชายชรา!"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง B "อะไรล่ะนั่น ก็มาขโมยฝักบัวด้วยหรือไง"
เจียงเฉิง "มันจะหนีแล้ว! รีบจับเร็ว!"
เว่ยอู๋เซี่ยน "คิดจะหนีหรือ..."
[เสียงเว่ยอู๋เซี่ยนโดดลงไปในน้ำ]
เว่ยอู๋เซี่ยน "จับได้แล้ว!"
[เสียงพรายน้ำร้องหงิง ๆ หงิงจริง ๆ อะ เสียงน่ารักมาก]
เว่ยอู๋เซี่ยน "ท่านลุง ข้าช่วยเจ้าจับพรายน้ำได้ เจ้าจะตอบแทนข้าอย่างไร"
(พี่เว่ยเรียกชายชราว่า 老伯 เป็นคำที่ค่อนข้างสุภาพและให้เกียรติกว่า 老头 ที่ใช้เรียกก่อนหน้า)
ชายชรา "ยังจะสร้างความวุ่นวายอีก!"
[เสียงเหมือนชายชราเอาไม้พายฟาด]
เว่ยอู๋เซี่ยน "อ๊ะ"
เจียงเฉิง "ท่านลุง ทำไมเจ้ายังตีคนอยู่อีก ทำบุญบูชาโทษจริงๆ"
เหล่าศิษย์อวิ๋นเมิ่งมุง "จริงด้วย ถ้ามีอะไรก็คุยกันดี ๆ ทำไมยังตีคนอีก ใช่ๆๆ"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ไม่เป็นไรๆ ท่านลุง เจ้ามองดีๆ พวกข้าไม่ใช่ผี นี่ต่างหากผี"
[เสียงพรายน้ำหงิงขึ้นมาอีก]
ชายชรา "ไร้สาระ! ข้าแค่แก่ไม่ได้ตาบอด ยังไม่ปล่อยมันอีก"
เจียงเฉิง "อย่าพึ่งปล่อย พวกเราจับพรายน้ำตนนี้กลับไปกันเถอะ"
ชายชรา "เพ้ย! ยังไม่รีบปล่อยอีก เจ้าจะปล่อยไม่ปล่อย"
เว่ยอู๋เซี่ยน "อย่าตีๆๆๆ ขะขะข้าจะปล่อย"
เจียงเฉิง "ห้ามปล่อย เกิดมันไปฆ่าคนเข้าจะทำอย่างไร"
เว่ยอู๋เซี่ยน "พรายน้ำตนนี้ไม่มีไอสังหาร มันยังเด็กคงว่ายออกไปจากที่นี่เองไม่ได้
เร็วๆ มานี้ก็ไม่ได้ข่าวว่ามีใครแถวน่านน้ำนี้ถูกฆ่าตาย คงไม่เป็นอันตรายหรอก เจ้าไปเถอะ [บอกพรายน้ำ]"
ชายชรา "เด็กดี เอ้า นี่บัวฝักใหญ่ๆเอาไปกินซะ" [ให้พรายน้ำน้อย]
เว่ยอู๋เซี่ยน "ท่านลุง ทำไมมันขโมยฝักบัว เจ้าถึงอนุญาตแถมให้มันกิน แต่พอพวกข้าขโมยบ้าง เจ้ากลับตี"
ชายชรา "มันช่วยข้าดันเรือ ให้มันกินสักอันสองอันจะเป็นไรไป พวกเจ้า เด็กเวร วันนี้ขโมยไปกี่ฝัก"
เว่ยอู๋เซี่ยน "อะเอ่อ..... แหะๆ"
เจียงเฉิง "ยังไม่รีบหนีอีก"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "เร็วๆๆ"
เว่ยอู๋เซี่ยน "รอข้าด้วย!"
ชายชรา "วันนี้ข้าจะตีพวกเจ้าให้ตาย!!"
เว่ยอู๋เซี่ยน "อะ โอ๊ย โอ๊ยๆ ไม่ยุติธรรม! ทำไมถึงตีแต่ข้าล่ะ ทำไมมีแต่ข้าอีกแล้ว!"
ชายชรา "ยังจะขโมยอีกไหม ฮึ!"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "ศิษย์พี่ อดทนไว้ พวกเราต้องพึ่งเจ้าแล้ว!"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่งอีกคน "ใช่ๆๆ รบกวนเจ้าแล้ว"
เจียงเฉิง "ใช่! เจ้าต้องอดทนไว้!"
เว่ยอู๋เซี่ยน "เพ้ย! ข้าทนไม่ไหวแล้วโว้ย"
เว่ยอู๋เซี่ยน "เจ้าพรายน้ำน้อย! ดูนั่น! ฝักบัวฝักใหญ่นั่น! เด็ดมัน"
ชายชรา "อย่าให้ข้าเห็นพวกเจ้ามาขโมยฝักบัวอีก เห็นทีหนึ่งตีทีหนึ่ง!"
[หนีชายชรามาแล้ว]
เว่ยอู๋เซี่ยน "[ถอนหายใจ] นี่มันช่างไร้ความยุติธรรม ทำไมทุกครั้งที่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นต้องเป็นข้าคนเดียวที่โดนตีตลอด"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง A "ฮ่าๆๆ เพราะว่าเจ้าหล่อที่สุดไงล่ะ!"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง B "เจ้าเก่งที่สุด!"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง C "ดูดีกระทั่งยามไม่ใส่เสื้อผ้า!"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง D "ศิษย์พี่ใหญ่ดีที่สุดแล้ว!"
[ก๊วนอวิ๋นเมิ่งหัวเราะ]
เว่ยอู๋เซี่ยน "ขอบคุณสำหรับคำชมของพวกเจ้า ฟังแล้วขนลุกดีพิลึก"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "ไม่เป็นไรศิษย์พี่ใหญ่ ทุกครั้งก็เป็นท่านที่ออกหน้า ถ้าจะมีมากกว่านี้ก็สมควรแล้ว"
เว่ยอู๋เซี่ยน "หา? ยังมีมากกว่านี้? พูดมาให้ฟังหน่อยซิ"
เจียงเฉิง "พวกเจ้าหุบปากเลย ถ้ายังไม่พูดดีๆ ระวังข้าจะชนท้ายเรือเข้าแล้วตายกันให้เรียบไปหมด"
[ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่งหัวเราะ]
เสียงเด็กน้อยผู้หญิงร้องเฮ้
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่งหลายคน "เอ นั่นใคร คนรู้จักของศิษย์พี่ใหญ่หรือ ที่อยู่ข้าง ๆ ทะเลสาบน่ะ พายเข้าไปหากัน"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ไง มีอะไรหรือ"
[เสียงสาวๆ หัวเราะ]
เสียงผู้หญิงหลายคนพูดทับกัน "พวกเจ้าไปขโมยฝักบัวมาอีกแล้วหรือ
เด็ดมาได้เท่าไหร่ล่ะ ชายชราที่เฝ้าบ่อบัวที่ดุมาก ๆ น่ะนะ ใครให้พวกเจ้าไปขโมยบ่อยๆกันล่ะ ฮ่าๆๆ"
เจียงเฉิง "ฟังซะ เว่ยอู๋เซี่ยน ชื่อเสียอันโด่งดังของเจ้าทำพวกเราเสียหน้าไปหมด"
เว่ยอู๋เซี่ยน "พวกเขาพูดว่า “พวกเจ้า” ก็คือพวกเราทั้งหมดถ้าจะเสียหน้าก็เสียกันหมดแหละน่า "
เสียงเด็กผู้หญิง "ใช่แล้ว ยังไม่ได้ถามพวกเจ้า แตงโมที่พวกข้าเอาไปให้ อร่อยหรือไม่"
เว่ยอู๋เซี่ยน "โอ้ที่แท้ก็เป็นพวกเจ้าที่ให้มานี่เอง อร่อยมาก ทำไมถึงไม่นั่งเล่นอยู่ที่นั่นก่อนล่ะ พวกข้าจะได้เชิญดื่มชา"
เสียงเด็กผู้หญิง "ก็ตอนนั้นพวกเจ้าไม่อยู่นี่นา พวกเราให้แล้วก็เลยกลับไม่กล้าเข้าไป อร่อยก็ดีแล้ว!"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ขอบใจ! เดี๋ยวข้าให้ฝักบัวเจ้าละกัน ครั้งหน้าอย่าลืมไปดูข้าฝึกดาบนะ เอ้า! รับ"
[เสียงเด็กผู้หญิงหลายคนหัวเราะแล้วมีคนหนึ่งกล่าว ขอบคุณ]
เจียงเฉิง "ชีกอ หลงตัวเอง เจ้าฝึกดาบน่าดูตรงไหน"
เว่ยอู๋เซี่ยน "เจียงเฉิง เจ้ามัวยืนทำอะไรอยู่ รีบ ๆ เร็ว"
เจียงเฉิง "รีบอะไร"
เว่ยอู๋เซี่ยน "เจ้าก็กินแตงโม จะไม่ให้อะไรตอบแทนพวกนางบ้างหรือ"
เว่ยอู๋เซี่ยน "รับนะ! ฝักบัวอันนี้ทั้งใหญ่แถมยังสดมาก"
เสียงเด็กผู้หญิง "ขอบคุณมาก ถ้ามีแตงโมลูกใหญ่หวาน ๆ อีก จะเอาไปให้พวกเจ้าแน่นอน"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ดีเลย! เจียงเฉิง มาสิ อย่าได้เกรงใจ เสียหน้าแล้วนะ เสียหน้าแล้ว"
เจียงเฉิง "ไร้สาระ มีตรงไหนให้เกรงใจกัน"
เว่ยอู๋เซี่ยน "งั้นเจ้าก็เสียหน้าไปคนเดียวละกัน ครั้งนี้เสียหน้าแล้ว
คราวหน้าก็ค่อยถามพวกนางว่าฝักบัวที่ให้อร่อยหรือไม่ ทีนี้ก็มีเรื่องให้คุยอีกรอบแล้ว"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "โอ้ เป็นเช่นนี้นี่เอง"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง A "นับถือ นับถือ"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง B "ศิษย์พี่ใหญ่ช่างชำนาญเรื่องนี้เสียจริง!"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง C "พูดได้ว่าเขาทำเช่นนี้บ่อย!"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง D "ไม่เคยผิดหวังในตัวท่านเลยศิษย์พี่ใหญ่ ฮ่าๆๆ"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก ฮิฮิฮิ" [พี่เว่ยหัวเราะเสียงฮิๆ จริงๆ ค่ะดูภูมิใจมาก]
เจียงเฉิง "เฮ้อ เจ้าพวกนี้ น่าขายหน้าจริง ๆ ไปกันได้แล้ว"
[เสียงพายเรือแล้วก็เสียงเด็กสาวหัวเราะคิกๆ ]
เว่ยอู๋เซี่ยน "แล้วเจอกัน!"
เสียงเด็กผู้หญิงหลายคน "จ้าาาา"
[เว่ยอู๋เซี่ยนถอนหายใจ]
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "เป็นอะไรไปศิษย์พี่ใหญ่ พึ่งจะเจอสาว ๆ ไป ทำไมถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างนี้ล่ะ"
เว่ยอู๋เซี่ยน "ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่คิดถึงตอนชวนหลานจ้านมาเที่ยวเล่นที่อวิ๋นเมิ่ง แต่เขาน่ะปฎิเสธข้าทันทีเลย"
[ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่งหัวเราะ]
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "สมกับที่เป็นหลานวั่งจี"
เว่ยอู๋เซี่ยน "หุบปาก! ต้องมีสักวันที่ข้าจะต้องลากเขามาให้ได้ จากนั้นข้าก็จะพาเขาขึ้นเรือแล้วก็หลอกให้ไปขโมยฝักบัว
ให้ชายชรานั่นใช้ไม้ไผ่ตีจนเขาต้องวิ่งมาหลบข้างหลังข้า ฮ่าๆๆ"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง "ศิษย์พี่ใหญ่ท่านทะเยอทะยานจริงๆ!"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง A "ศิษย์พี่ใหญ่สุดยอด"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่ง B "ถ้าไม่สุดยอดจะเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของเราได้ยังไง!"
ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่งหลายคน "ใช่ๆๆ ศิษย์พี่ใหญ่สุดยอด ศิษย์พี่ใหญ่สุดยอด"
เจียงเฉิง "น่าอายจริงๆ…"
เว่ยอู๋เซี่ยน "หือ เจียงเฉิง เจ้านี่มันช่างเหมือนเด็กน้อยที่รอการสั่งสอน
ข้าให้เจ้าแบ่งฝักบัวกับพวกนาง เจ้าก็ไม่ยินยอม มากินคนเดียวตอนนี้มันจะมีความหมายอะไร"
(เด็กน้อยที่รอการสั่งสอน เป็นสำนวนที่ดัดแปลงมาจาก 孺子可教 ที่แปลว่า เด็กที่โตพอที่จะถ่ายทอดวิชาความรู้ให้ได้ก็คือเว่ยอิงด่าเจียงเฉิงว่า ยังไม่ได้รับการอบรมสั่งสอน นั่นแหละสำนวนนี้ปรากฏอยู่ในหนังสือที่ชื่อว่า หลิวโฮวจือเจีย 留侯世家 ชีวประวัติของจางเหลียง หนึ่งในสิบยอดกุนซือตลอดกาลของจีน)
เจียงเฉิง "ข้ากินคนเดียวแล้วมันจะมีปัญหาอะไร"
เว่ยอู๋เซี่ยน "เจ้านี่น้า เจียงเฉิง ช่างเถอะ เจ้ามันน่าสิ้นหวังจริง ๆ งั้นก็กินคนเดียวไปทั้งชีวิตละกัน"
[ศิษย์ร่วมสำนักที่อวิ๋นเมิ่งหลายคนหัวเราะ]
มาที่อวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่ กูซูเสียงนกร้องจิ๊บๆ
[เสียงฝีเท้า]
เสียง A "เจ้าคงกำลังจะไปที่สกุลหลาน"
เสียง B "อา ใช่แล้ว ข้ามีบางอย่างจะนำไปให้คุณชายซีเฉินกับคุณชายวั่งจีเสียหน่อย"
เสียง A "เดี๋ยวก่อน พวกเขาตอนนี้กำลังฝึกหกสูงอยู่ เจ้าอย่าพึ่งไปรบกวน"
เสียง B "งั้นอีกชั่วยามข้าจะมาอีกครั้ง"
(时辰 หรือ ชั่วยามเป็นการนับเวลาของจีนโบราณ 1 ชั่วยาม เทียบเท่ากับ 2 ชั่วโมงตามเวลาสากล)
[เสียงเดินกลับไป]
หลานวั่งจี "ท่านพี่"
หลานซีเฉิน "ว่าอย่างไร"
หลานวั่งจี "เจ้าเคยเก็บฝักบัวหรือไม่"
หลานซีเฉิน "อืม...ไม่เคย"
[เสียงพี่ซีเฉินถอนหายใจนิดๆ]
หลานซีเฉิน "ครบชั่วยามแล้ว เปลี่ยนมือ"
[เสียงเปลี่ยนมือ]
หลานวั่งจี "ท่านพี่ เจ้ารู้หรือไม่"
หลานซีเฉิน "อะไรหรือ"
หลานวั่งจี "ฝักบัวที่มีก้าน อร่อยกว่าฝักบัวที่ไม่มี"
หลานซีเฉิน "หืม? ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน ว่าแต่ทำไมอยู่ ๆ พูดเรื่องนี้ขึ้นมากัน"
หลานวั่งจี "ไม่มีอะไร"
หลานซีเฉิน "งั้นหรือ" [เสียงพี่ซีเฉินหัวเราะเบาๆ]
หลานซีเฉิน "วั่งจี เจ้ามีแขก"
หลานซีเฉิน "กระต่ายของเจ้าทำไมถึงเดินมาถึงที่นี่ได้"
หลานวั่งจี "กลับไป" [บอกกระต่าย]
หลานซีเฉิน "มันคงอยากจะอยู่กับเจ้า"
หลานซีเฉิน "นี่ใช่กระต่ายตัวที่ซน ๆ ตัวนั้นใช่หรือไม่"
หลานวั่งจี "ซนเกินไป"
หลานซีเฉิน "ซนก็ไม่เห็นเป็นอะไร อย่างไรก็น่ารักดี ข้าจำได้ว่ามีสองตัวไม่ใช่ว่ามันสองตัวอยู่ด้วยกันตลอดหรือ
ทำไมถึงมาแค่ตัวเดียวหรือว่าอีกตัวหนึ่งจะชอบอยู่เงียบ ๆ ไม่ยอมออกมา"
หลานวั่งจี "ออกมาได้" [บอกกระต่ายอีกตัวที่แอบอยู่] "มาแล้ว"
หลานซีเฉิน "อ๋อ นี่หรือตัวที่ชอบอยู่เงียบ ๆ ที่แท้จะไปไหนก็ชอบไปด้วยกันเป็นคู่"
หลานวั่งจี "อืม"
หลานซีเฉิน "กระต่ายสองตัวนี้น่ารักดี วั่งจี พวกมันมีชื่อว่าอะไร"
[หลานวั่งจีถอนหายใจ เนื้อหานิยายฉากนี้พี่วั่งไม่ตอบแค่โคลงศีรษะ]
หลานซีเฉิน "ครั้งที่แล้วข้าได้ยินเจ้าเรียกชื่อพวกมัน"
[เสียงพี่วั่งถอนหายใจหนักกว่าเดิมเหมือนถูกต้าเกอหลอกถามเฉย ๆ เรื่องชื่อพี่รู้อยู่แก่ใจแล้ว พี่แค่อยากแกล้งน้อง]
หลานซีเฉิน "เป็นชื่อที่ดี"
[เสียงเคาะประตู]
หลานซีเฉิน "เข้ามาได้"
เสียงผู้ชาย "คุณชายทั้งสองข้านำแตงโมแช่เย็นดับร้อนมาให้"
หลานซีเฉิน "ขอบคุณมาก"
[เสียงปิดประตู]
หลานซีเฉิน "วั่งจี กินด้วยกันหรือไม่"
หลานวั่งจี "อืม"
[เสียงหยิบแล้วกัดแตงโมแช่เย็น]
หลานวั่งจี "ท่านพี่"
หลานซีเฉิน "หืม ว่าอย่างไร"
หลานวั่งจี "เจ้า.. เคยกินเปลือกแตงโมหรือไม่"
หลานซีเฉิน "เปลือกแตงโม.. กินได้ด้วยหรือ"
หลานวั่งจี "เคยได้ยินว่านำมาผัดได้"
หลานซีเฉิน "ก็อาจจะได้"
หลานวั่งจี "เคยได้ยินว่ารสชาติดีมาก"
หลานซีเฉิน "ข้ายังไม่เคยลอง"
หลานวั่งจี "ข้าก็เหมือนกัน"
หลานซีเฉิน "อืม.. เจ้าอยากให้คนลองนำมาผัดให้ไหม"
หลานวั่งจี "ไม่ต้อง"
[เสียงต้าเกอถอนหายใจ ในเนื้อหานิยายต้าเกอจะเปรย ๆ ว่าเจ้าไปฟังใครมา]
หลานซีเฉิน "ข้าก็ว่าเช่นนั้น งั้นก็ไม่ต้องแล้ว
จริงสิ วั่งจี ตอนนี้ท่านอาจารย์ (หมายถึงท่านอาหลานฉี่เหริน พี่พูดให้เกียรติในฐานะศิษย์ที่พูดถึงท่านอาซึ่งเป็นอาจารย์) กำลังพัก ไม่มีคาบเรียนเจ้าสามารถออกไปเดินเล่นได้ เปลี่ยนอารมณ์บ้าง"
(ตรงนี้จะเปลี่ยนในเรดิโอดราม่าแก้เป็นท่านอาจารย์ยกคลาสตามเนื้อหานิยายจะเป็นวันต่อมา)
หลานวั่งจี "อืม "
ตรงนี้พี่วั่งลงมาจากเขาแล้ว
เสียงพ่อค้า "แตงโมมีขาย!"
[เสียงคนคึกคักแล้วพี่วั่งก็ถูกเด็กชน]
เด็กน้อย "ขออภัยฮับ"
หลานวั่งจี "ไม่เป็นไร"
ป้าแถวนั้น "ไอหยา คุณชายน้อยท่านนั้นหล่อจริงเชียว"
ชายวัยกลางคนแถวนั้น "แต่เขาดูจะเป็นคนเยียบเย็น"
ลุงแถวนั้น "อยู่ห่าง ๆ เอาไว้เถอะ ดูแล้วชายผู้นี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาเป็นแน่"
กูซูมุงแถวนั้น "ใช่ๆๆ"
แม่ค้า "เข็มกับด้ายมีขายจ้า เข้ามาดูได้"
หลานวั่งจี "ขอถาม จากตรงนี้ไปสระบัวที่ใกล้ที่สุด ไปอย่างไร"
แม่ค้า "อ่า จากนี้ไปประมาณแปดเก้าหลี่ก็เจอสระบัวแล้ว"
(1 หลี่ประมาณ 500 เมตร)
หลานวั่งจี "ขอบคุณ"
แม่ค้า "คุณชายน้อย สระบัวนั้นไม่ให้คนเข้าไปยามกลางคืน
ถ้าเจ้าอยากจะไปเที่ยวเล่นต้องไปยามกลางวัน รีบไปนะ"
หลานวั่งจี "อืม ขอบคุณ"
เสียงเขียดร้องฝนเริ่มตั้งเค้าแล้วไม่นานก็ตกลงมา
A "ฝนนี่นึกจะตกก็ตก ไป รีบไป"
ผู้เฒ่าหลี่ "อะโอ๊ย"
C "ทำอย่างไรดี ผู้เฒ่าหลี่ถูกวัวชนเอวยังเจ็บ จะไปไหนก็ลำบาก"
D "นั่นสิ ฝนไม่น่าจะหยุดง่าย ๆ ใครจะไปรู้ว่าท่านหมอจะมาถึงที่นี่เมื่อไหร่อีก"
E "เฮ้อ วัวของตาเฒ่าชานนี่ดื้อแพ่งจริงๆ"
F "เออน่า เลิกพูดเถอะ นั่นไง ที่นั่นมีที่หลบฝนได้ รีบไปกันเถอะ"
หลายคน "หนึ่ง สอง ยก ฮึบ"
[ช่วยกันดันประตู]
A "ทำไมหนักเช่นนี้"
B "หนักเกินไป เราจะทำอย่างไรดี"
C "ผู้เฒ่าหลี่ยังรออยู่นั่น"
ผู้เฒ่าหลี่ "อะโอย เอวข้า.."
A "ลองออกแรงอีก"
หลานวั่งจี "ข้าดันเอง"
A "คุณชายท่านนี้ เจ้ายังเด็กนักจะดันได้หรือ"
หลานวั่งจี "ไม่เป็นไร"
[เสียงเปิดประตู]
หลายเสียง "โอว ขอบคุณคุณชายน้อย แรงดีจริงๆ"
หลายเสียง "มาๆ รีบเข้าไปด้านใน"
[เสียงลมพัด ผีมา]
A "แปลก ทำไมเข้ามาแล้วเย็นกว่าด้านนอก"
เสียงผีพูด "หนาว ฝนตกหนักเช่นนี้ หนาวเหลือเกิน.. หนาว"
หลานวั่งจี "หลบไป"
A "สหายน้อย เจ้าพูดกับใคร"
หลานวั่งจี "ไม่มีอะไร"
A "อะ.. อ่อๆ"
[เสียงผีหายไปเหลือแต่เสียงฝนตกกับเขียดร้อง]
ใครซักคนในกลุ่มพวกลุงๆ "หลีกไป หลีกไป หมอมาแล้ว ท่านหมอ ได้โปรดดูอาการบาดเจ็บของเขาให้หน่อย"
ใครอีกคนในกลุ่มพวกลุงๆ "คุณชายน้อย ขอบคุณเจ้ามาก ลำบากเจ้าแล้ว เอ๊ะ.. ไปไหนแล้วล่ะ เขาไปตั้งแต่ตอนไหน"
[เสียงดนตรีบรรเลงเพราะๆ]
สาวเฝ้าสระ "เอ๊ะๆๆ เจ้ามาทำอะไร"
หลานวั่งจี "เก็บฝักบัว"
สาวเฝ้าสระ "พระอาทิตย์ตกดินเย็นมืดขนาดนี้แล้ว พวกเราไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปหลังฟ้ามืด วันนี้ไม่ได้แล้ว มาวันอื่นเถิด"
หลานวั่งจี "อยู่ไม่นาน แค่ประเดี๋ยวเดียวเท่านั้น (ประมาณสิบห้านาที)"
สาวเฝ้าสระ "ไม่ได้ นี่เป็นกฎ กฎข้าเองก็ไม่ได้เป็นคนตั้ง เจ้าต้องไปถามเจ้าของ"
หลานวั่งจี "เจ้าของอยู่ที่ไหน"
สาวเฝ้าสระ "กลับไปนานแล้ว เพราะงั้นถึงเจ้าถามข้าก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร
ถ้าหากข้าปล่อยเจ้าเข้าไป เจ้าของที่นี่คงไม่มีคำพูดดี ๆ ไว้คุยกับข้าแน่
เจ้าคงไม่อยากทำให้ข้าต้องมีปัญหา"
หลานวั่งจี "ก็ได้ ขออภัยที่รบกวน"
สาวเฝ้าสระ "วันนี้เจ้ามาช้า ค่อยมาอีกรอบพรุ่งนี้เช้าสิ เจ้ามาจากที่ไหนกัน
เมื่อครู่ฝนก็พึ่งจะตกหนักไปไม่ใช่ว่าวิ่งตากฝนมาหรอกหรือ
ทำไมไม่พกร่มสักคัน บ้านเจ้าไกลจากที่นี่แค่ไหน"
หลานวั่งจี "34 หลี่ (ประมาณ 17,000 เมตร หรือ 11 ไมล์)"
สาวเฝ้าสระ "ไกลขนาดนั้นเชียว กว่าเจ้าจะเดินมาถึงที่นี่คงใช้เวลานานน่าดู
ถ้าอยากกินฝักบัวจริง ๆ หาซื้อตามท้องถนนก็ได้ มีขายออกเยอะแยะ"
หลานวั่งจี "ฝักบัวตามท้องถนนไม่มีก้าน"
สาวเฝ้าสระ "เจ้าอยากได้แบบที่มีก้าน? พอกินเข้าไปแล้วไม่เห็นจะมีรสชาติต่างกัน"
หลานวั่งจี "มี"
สาวเฝ้าสระ "ไม่มี"
หลานวั่งจี "มี มีคนเคยบอกข้าว่ามี"
สาวเฝ้าสระ "[หัวเราะเบาๆ] ใครเป็นคนบอกเจ้ากัน คุณชายน้อยผู้ดื้อดึงท่านนี้ จะไม่ยอมเลยสินะ"
หลานวั่งจี "ขอลา"
สาวเฝ้าสระ "เดี๋ยว ๆ บ้านเจ้าไกลขนาดนั้นจริงหรือ"
หลานวั่งจี "อืม"
สาวเฝ้าสระ "เอาเถอะ ข้าจะให้เจ้าเข้าไปแล้วกัน แค่พักเดียวเท่านั้นนะ
อยากเก็บก็รีบเก็บ ถ้ามีใครเห็นเจ้าแล้วบอกเจ้าของสระ
อายุอานามขนาดนี้แล้วข้าเองก็ไม่อยากถูกต่อว่าหรอก"
หลานวั่งจี "ขอบคุณ"
[เพลงจบขึ้นมีอีสเตอร์อีกอยู่ท้ายคลิบเสียง]
กลับมาที่อวิ๋นเวินแล้ว
A "เฮ้ย เจ้าเห็นนั่นหรือไม่ มีคนวางแจกันบัวบนทางเดินเท้าของหลงตานเสี่ยวจู
นั่นเป็นเขตหวงห้ามไม่ใช่รึ ใครจะกล้าเอาอะไรไปวางตรงนั้นกัน"
B "หลงตานเสี่ยวจูเป็นที่ที่นายหญิงของประมุขเคยอาศัยอยู่เมื่อยังมีชีวิต
คงไม่พ้นว่าเป็นคนในสกุลวางเอาไว้เป็นแน่ แต่ไม่มั่นใจว่าเป็นผู้ใดกัน"
[ทั้งสองสะดุ้ง]
A กับ B "คุณชายใหญ่"
หลานวั่งจี "อืม"
[เสียงเปิดประตู]
หลานซีเฉิน "วั่งจี"
หลานวั่งจี "ท่านพี่"
หลานซีเฉิน "เห็นเมื่อวานเจ้าพูดถึงฝักบัววันนี้ท่านอาให้คนซื้อขึ้นมาให้ ข้าเอามาให้เจ้า มาสิ กินด้วยกัน"
หลานวั่งจี "อืม ท่านพี่"
หลานซีเฉิน "ว่าอย่างไร"
หลานวั่งจี "ฝักบัวที่มีก้านอร่อยกว่าไม่มีก้าน"
หลานซีเฉิน "เจ้ากินมาแล้วหรือ"
หลานวั่งจี "อืม"
หลานซีเฉิน "ผู้ที่นำแจกันบัวไปวางไว้ตรงทางเดินหลงตานเสี่ยวจูใช่เจ้าหรือไม่ ดูแล้วเจ้าคงจะชอบฝักบัวมากๆ"
[หลงตานเสี่ยวจูอย่างที่ A กับ B คุยกันเป็นที่ที่ฟูเหรินของประมุขหลานเคยอาศัยอยู่ ฟูเหรินที่่ว่าก็คือแม่ของหยกคู่นั่นเอง]
[เสียงเหมือนพี่วั่งกระวนกระวายนิด ๆ ที่ถูกต้าเกอหยอกเอิน]
หลานซีเฉิน "เช่นนั้นคราวหน้าข้าจะให้ท่านอาซื้อแบบมีก้านแล้วกัน"
หลานวั่งจี "อืม"
จบแล้วจ้า คลิบเสียงนี้ยาวประมาณ 30 กว่านาที
ถ้าฟังเองคงเป็นช่วงเวลาที่สั้นมากแต่พอมาแปลอะไรที่มีแต่เสียงล้วนๆ กินพลังไปเยอะเหมือนกัน
@_kyoongbee
@rosa_hybrida
@mgspraiya
@DarkerDeep
@Mochii977
@khongkwan3618
@SpookyPukiee
@_jayniii
@entamable
@ValZXIiI
@noiionnn
@Kajeab_com
@EbiBBG
@wild_hamu
@PrinkforPality
@zhengTTian
@jinatcha
@Chaleeangel2
@slaveCWJT
@popominimm
@Imokay3dot
@tuaraejaa
@mw95_
@popominimm
@AG_mintan
@ppunniepunn
@prmn__
@Nokkiiie
@85wangx
@PPatpapha
@kaam_nutt
@Love_likess
@ExoLjooy
@opacity25
@ponyougly
@Anongnut7
@3ARYJNPSRK
@jewnaka
@Bellagiie1
@PP_Adison
@B_Mmy
@prapapatara
@Murasakigirl111
ขอบคุณนะคะ อ่านเพลินมากเลย
＾＾
@B_Mmy
@0middle0
@kanjana213
@yizhan0508x0510
ขอบคุณที่แปลให้นะคะ
@Amiswtp
ขอบคุณที่แปลค่ะ
@2whalesinpigsty
@noo_mam555
@pchana_t
@TonAor_Preeya
@Poohpinkii
@Miwauada
@NapaOrm
@c_blazy
@brcyss
@Yayayee9
@Aummy_im
@waterlilyps
@yining70007
@mae_mae_ya
@124_rapeput
@UmmmmmmGJ
@kalzitem1
@h3whmdOFcxF44eK
@huisigno1
@asupapan
@12424V_