may parkour sa dulo haha 🥰
@woodzjeon
“Welcome to my room.”
Hindi ko na napigilan ang mapanganga nang makapasok kami sa kwarto niya at nalibot ko ng tingin ang buong silid.
It was huge…
There was a huge king sized bed on the left side, malapit sa bukas na balkonahe. Sa tapat ng malaking kama ay ang entertainment set — huge flatscreen TV, speaker, a playstation. And there there were bookshelves hanged on the wall. Nandoon din ang study table niya.
Sa kanang parte naman ay mayroong mini living room. A small sofa, couch, and a been bag. May coffee table. Tapos ay mayroong sliding door para sa walk-in closet at isang pinto para sa kanyang sariling banyo.
Sobrang ganda… It screamed so much of Psalm. Siyang siya. Miski ang amoy, siya ang naaamoy ko. It made me want to stay here forever. Probably in that king size bed dahil panigurado akong mas bakas ang amoy niya doon.
I was pulled out of trance when I felt him hugging me from behind. And soon enough, naramdaman ko na ang malalambing at maiinit na halik niya sa balikat ko paangat sa aking leeg.
“Parang panaginip makitang nasa kwarto kita…” he whispered in between the kisses.
I bit my lower lip, craning my neck to the side to give him more access on my neck. Sobrang init ng mga halik niya. Unti unting gumapang ang init sa katawan ko.
He pulled me closer, hugging my waist tighter until I could feel his full hard on against my bottom. It was hard and hot and twitching.
“Iniimagine ko lang dati… Na nandito ka… Tayong dalawa… Sa kama ko…” pagpapatuloy niya.
I moaned when he started grinding slightly against me as his kisses on my neck became more… sensual. I shivered when he licked a strip on the side of my neck patungo sa tainga ko.
“Alam mo naman na siguro kung anong iniimagine ko diba?” he whispered sensually na ikinakalabog ng dibdib ko.
Mas lalong dumiin ang kagat ko sa lower lip ko. I felt his wet lips brushing against my ear.
“Sagot,” madiing bulong niya.
Napalunok ako, starting to breath heavily. “Y-Yes… I know…”
“Hmm… Sabihin mo nga kung anong iniimagine kong ginagawa natin?” may bahid ng panunukso sa tinig niya pero halos liyaban na ang katawan ko sa libog na umagos sa akin.
“P-Psalm…” I whined. “B-Baka hinahanap na nila tayo…”
“Hindi ‘yan,” he said. “Sagutin mo na, Sin. Anong iniimagine ko?”
“Uhm…” Fuck. Tangina. “Ano… Yung…” Shit ka, Salmo!
I heard him chuckle. “‘Di makasagog? Hmm, gawin na lang natin?”
Mas lalo niyang diniin ang sarili sa akin. God, he’s so hard! Sigurado na akong hindi kami lalabas ng kwarto niya hangga’t hindi ako punong puno ng…
Hindi na ako nakasagot. Inikot niya ako at pinaharap sa kanya. As soon as I got to fave him, agad niya akong sinalubong ng agresibong halik niya.
Napapikit ako at napahawal sa dibdib niya. He pulled me closer once again as he kissed me torridly.
Kahit na nanginginig ako, sinubukan ko pa rin ang lahat makahalik lang pabaliks a kanya. Para akong nag hahabol sa bilis ng galaw ng mga labi niya. Parang sabik na sabik.
I moaned when he swiftly slid his tongue inside me. Sinalubong ko iyon ng dila ko na ikinaungol niya. His tongue was so warm and it taste like the pineapple juice we drank earlier.
Gumapang ang kamay niya sa pwet ko at marahang pinisil pisil iyon before it travelled down towards my thighs.
“Talon,” utos niya at agad ko namang nakuha ang gusto niyang mangyari.
I jumped at mabilis na pinulupot ang mga braso ko sa leeg niya habang ang mga binti ko naman ay sa bewang niya. Sinalo niya ako by placing his hands on my ass.
Patuloy kaming nag halikan habang buhat ako as he walked towards the bed.
He gently laid me down on the soft mattress. Bumagal ang halik niya nang mailapag ako.
Napaungol ako nang haplusin niya ang gilid ko as he gently tugged my lower lip between his teeth.
He pulled away nang ipasok niya ang kamay niya sa loob ng suot kong long sleeves.
He stared down at me, flushed cheeks, swollen parted lips. I probably looked the same as I stared back at him, dinadama ang mainit na palad niyang humahaplos sa balat ko paangat sa aking dibdib.
“Sin…” he whispered, almost out of breath as if I took his breath away. “Alam mo naman kung gaano kita kamahal diba?”
My heart was racing. Mas lalong bumigat ang paghinga ko when his fingers found my sensitive bud.
But still, I smiled warmly.
“I do, baby… I do…” I whispered, reaching for his face. Marahan kong hinaplos ang namumulang mga pisngi niya.
“There’s something you don’t know yet though…” pagpapatuloy ko before letting out a shaky breath because he was rubbing my bud so sensually.
Bahagyang kumunot ang noo niya, confusion was evident on his face kaya mas lalo akong napangiti.
“Ano ‘yon?”
I giggled. “Do you want to know now… or later? After this?”
He stopped his what he was doing on my chest. “No, ngayon na. Gusto ko ng malaman.”
Mas lalong natawa. Bahagya kong inangat ang sarili ko upang mahalikan ang tungki ng ilong niya.
“My impatient baby,” I teased and he groaned.
“Baby ko, please, ano ‘yung di ko alam?” he whined like a kid. Like a baby. A big baby, indeed.
“Hmm….” Nakaramdam na ako ng ngalay sa pisngi because I couldn’t stop smiling. “It’s a… realization I had today.”
“Ano ‘yun? Ano ‘yung realization mo?” agad niyang tanong kaya muli akong natawa. Ang impatient!
“Sin, ‘wag mo kong tawanan. Ano ba kasi ‘yon? Bad thing ba or good thing? Sin, ‘wag mong sabihing narealize mong ayaw mo pala sakin tas hihiwalayan mo na k—“
Mabilis ngunit marahan ko siyang hinalikan. Napatigil siya sa pag sasalita. Sa gulat siguro ay hindi agad siya naka responde sa halik ko.
But when he did, napaungol ako dahil sa intensidad ng galaw ng labi niya. Slow yet deep. Madiin. May sabik. Pagkagigil.
“I love you…”
He stopped kissing me abruptly. Bumagsak ako sa kama at hingal na tinignan siya.
Para siyang nag malfunction. His eyes were huge. Laglag ang panga. Ang mga pisngi ay pulang pula.
And then, his eyes sparkled. It shined with tears.
“A-Ano?”
I sighed with a smile. “I love you, Psalm.”
Nag uunahang tumulo ang mga luha niya kaya marahan akong natawa. And yet, my started burning too and not long enough, my vision blurred as tears brimmed in my eyes.
“Sin…”
“I’m in love with you, Psalm Adrian Yuchengco.”
And then he collapsed on top of me. He buried his face on my neck. Agad kong naramdaman ang init ng luha niya doon. And then his body was shaking as I hear his soft sobs.
I smiled, my own tears rolling down slowly, and then I reached for his hair. Marahan kong sinuklay iyon gamit ang mga daliri habang hinahayaan syang umiyak… hopefully, sa saya.
When he lifted his face, pulang pula ang mata at ilong niya. Basang basa ang pisngi ng luha. May uhog pa nga ata siya. And then his reddish lips were quivering.
“S-Sin… Totoo ba?” he asked, voice shaky. “M-Mahal mo na ko?”
Tumango ako. “Yes… That’s my realization today… Habang kasama ka at ang pamilya mo…”
He sniffled. “Sana pala dati pa kita dinala dito…”
I laughed and pulled him closer. Marahan kong pinatakan ng halik ang labi niya. It taste salty dahil sa mga luha niya.
“Sin, m-mahal na mahal kita… Sobra… I love you so much… Ikaw lang gusto ko… Habang buhay… Kasi mahal na mahal na mahal na mahal kita…”
He rested his forehead against mine. His warm shaky breath fanning across my face.
“And I love you too, Psalm…”
Muli siyang humikbi. “Sobrang saya ko…”
“Me too, Psalm… You don’t know how happy I am right now…”
“Ako din, Sin… Sa sobrang saya ko gusto na kitang buntisin.”
I laughed kahit na umiiyak na rin ako sa saya.
“Ganito na lang tayo lagi ah? Masaya… Wag na tayo mag aaway… Ayokong nag aaway tayo kahit isang beses pa lang naman… Hindi ko kaya, Sin… Sobrang sakit… I just wanna be happy with you… All the time… Forever. Mahal na mahal kita, Sinclair James Palma.”
That was what I wanted too.
Ang maging masaya kasama siya. Lagi. Habang buhay.
But life isn’t like that. Hindi pwedeng masaya ka lagi. There will always be pain… sacrifices… and regrets…
Because just when you thought things were falling in the right places… It turned out, it was building into something else.
“Papa…”
Isang maliit at malumanay na boses ang humatak sa akin paalis sa nakaraan. I was staring at the skyscrapers outside the window of our apartment. The city outside still look lively dahil bukas pa rin ang mga ilaw kahit na anong oras na ng gabi. The moon is also high up there, shining brightly.
Nang lumingon ako, Karim is standing there, buhat-buhat si Salem.
“Oh? Anong ginagawa niyo dito?” I asked, smiling a bit, as I climb down the highstool.
Lumapit ako sa kanila. I feel lightheaded. I guess tipsy na ako dahil sa wine na ininom ko.
Seryoso akong pinanuod ni Karim. Si Salem naman na nasa mga bisig niya ay pupungas pungas pang pinanuod ako.
“I was sleeping and then I woke up and then you weren’t there anymore,” nakangusong sabi sa akin ng anak ko.
Marahan akong natawa at kinuha siya mula kay Karim na tahimik lang na ibigay sa akin si Salem.
“You’re drinking?” malamig na tanong ni Karim.
Napasulyap ako sa maliit na bar counter sa condo naming tatlo.
“Ah, oo. Napag diskitahan ko lang ‘yung wine na bigay ni Leo,” sabi ko at maliit na ngumiti sa kanya.
Agad ko ring binaling ang tingin kay Salem na agad yumakap sa akin at siniksik ang mukha sa aking leeg. Ayokong makita ang matalim na tingin ni Karim dahil alam kong iniisip na naman niyang nag rereminisce ako.
Mukhang naalimpungatan lang si Salem dahil antok na antok pa. Humikab siya kaya naman ay hinaplos ko ang likod niya at marahan siyang hinele.
Just like what I always do when he was a baby.
“Sleep, baby Salem ko,” malambing na bulong ko sa anak ko.
Hindi siya sumagot at niyakap lang ako. May init na bumalot sa puso ko – what I would always feel everytime my son is close to me.
“You said you’ve moved on,” pag basag ni Karim sa katahimikan.
Nawala ang ngiti ko. Binaling ko ang tingin sa kanya. Nakasandal na sya ngayon sa kalapit na pader at nakahalukipkip.
“I have,” maikling sagot ko. Before he could reply, agad ko rin iyong sinundan. “Balik na kami sa kwarto. Matutulog na rin ako. Ako ng bahala sa kalat ko dyan bukas. Good night.”
Mabilis akong tumalikod at agad tinungo ang kwarto. I didn’t dare to look back because I didn’t want Karim to see the truth.
That I was lying. That I’ve never moved on. That I still think about the past. That I still think about Psalm and the love we shared together.
That I still regret everything that I did. That I still blame myself for what happened.
That I’m still very much in love with Psalm Adrian Yuchengco even if six years had already passed by.
I still love him… and I always will.